“Cur Jerrey er nyn Lhune, Gheiney Seyrey, My Sailliu!”

Dinsh fer va baghey ayns Rhumsaa yn skeeal shoh dou tammylt er dy henney. Ta mee shickyr dy vel eh foast bio, as myr shen sheign dou dyn imraa ennym erbee.

Keayrt va mee gobbragh, dooyrt eh, ec oik ennagh ayns Doolish, cha nee foddey er dy henney, as ny keayrtyn veagh rouyr dy obbyr dy ve jeant er un laa as boallagh dou jannoo arnane. Shimmey keayrt va mee eignit aaght y ghoaill ayns thie-oast er yn oyr dy row yn barroose ersooyl dys Rhumsaa roish my row yn obbyr jeant.

Oie dy row hie mee dys yn thie-oast shoh, as screeu mee my ennym ayns y lioar. Haink carrey dooys ny whaiyl rhym ayns shen as ghow shin toshiaght dy iu lhune cooidjagh. Bee fys eu dy vod sleih giu ayns thie-oast lurg yn traa-doonee my vees ad tannaghtyn ayns shen. Hie traa-doonee shaghey as va my charrey marym foast. Cha row eh baghey agh tammylt beg veih'n thie-oast agh cha jagh eh dy valley. Hannee eh as ghow eh pynt elley. Mysh lieh-oor lurg nane jeig er y chlag haink ny polleenyn stiagh.

“Fastyr mie diu ooilley,” dooyrt ad rooin, as er shen honnick ad y lhune kiongoyrt rooin er y voayrd.

“Allo, allo, allo,” as fer jeu, “c'red ta ooilley shoh ayns shoh?”

“T'eh kiart dy liooar,” dooyrt mee rish; “ta mee goaill aaght ayns shoh. Jeeagh er my ennym ayns y lioar.”

“Mie dy liooar,” dooyrt eh, as yeeagh ad dy gyere er my charrey. Hug fer enney er as va fys mie echey nagh row eh baghey agh tammylt beg veih'n thie-oast.

“As uss, whooinney?” dooyrt eh rish.

“Oh, mish. Ta mish goaill aaght ayns shoh myrgeddin.”

“Oh dy jarroo. Varr eh mish!” dooyrt yn meoir-shee.

“Aghterbee, my gheiney, oie vie diu as jean-jee cadley dy mie,” as ersooyl lhieu magh ass y thie-oast.

Cha nee foddey lurg shen, erreish dooin cur jerrey er y lhune, dy jagh my charrey dy valley. Hie eh roish trooid yn dorrys as honnick eh gleashtan cheumooie. Va ny polleenyn fuirraghtyn rish.

“Fastyr mie reesht,” dooyrt fer jeu; “c'raad t'ou goll, my ghooinney?”

“Sheign dou goll thie as cur lhiams er ash my eaddeeyn-cadlee,” dreggyr my charrey.

“Lheim stiagh my ta; ta shinyn goll shaghey dty hie,” dooyrt yn meoir-shee.

“Ny jean ve boirit my-my-chione. Foddym shooyll. Cha nee foddey eh,” dreggyr my charrey.

“Cha nee boirey erbee dooin eh,” dooyrt eh. “Lheim stiagh, she my aigney eh!”

Beign da goll maroo. Tra rosh ad e hie va e ven fuirraghtyn rish, as ish ny ben jouyshagh myrgeddin.

“Cre'n boayl t'ou uss er ve choud's yn traa scammyltagh shoh?” dooyrt ee veih'n uinnag. Eisht honnick ee yn gleashtan as ny polleenyn, as daase ee dy ve corree agglagh rish.

“Shee bannee mee, c'red t'ou er ve jannoo dy neign da ny polleenyn cur lhieu oo thie? Trooid stiagh, y riftan oo; cha nel mee jeant lhiats foast!”

Cha ren ny meoir-shee nhee erbee elley da. Cha dod ad; v'ad ro harroogh garaghtee.

“Cuir Deireadh le bhur Leann, a Dhaoine Uaisle, Más Mian Libh!”

D'inis fear a bhí ina chónaí i Rhumsaa an scéal seo dom tamall ó shin. Tá mé cinnte go bhfuil sé fós beo, agus mar sin is éigean dom gan lua ainm ar bith.

Uair a bhí mé ag obair, dúirt sé, ag oifig éigin in Doolish, ní fada ó shin, agus uaireanta bheadh an iomarca oibre le bheith déanta ar lá amháin agus ba ghnáth dom déanamh airneáin. Is iomaí uair a bhí orm lóistín a ghabháil in óstán de bharr go raibh an bus imithe go Rhumsaa sula raibh an obair déanta.

Oíche amháin chuaigh mé go dtí an t-óstán seo, agus scríobh mé m'ainm sa leabhar. Tháinig cara domsa ina araicis liom ansin agus thosaíomar ag ól leanna le chéile. Beidh a fhios agaibh go bhféadfadh slua ól i dteach tábhairne i ndiaidh an ama dúnta má tá siad ag fanacht ansin. Chuaigh am dúnta thar agus bhí mo chara in éineacht liom fós. Ní raibh sé ina chónaí ach achar beag ón teach tábhairne ach ní dheachaigh sé abhaile. D'fhan sé agus ghabh sé pionta eile. Faoi leathuair i ndiaidh a haon déag a chlog tháinig na gardaí isteach.

“Tráthnóna maith daoibh uile,” dúradar linn, agus air sin chonaiceadar an leann os ár gcomhair ar an chlár.

“Allo, allo, allo,” agus ceann díobh, “cad atá uile seo anseo?”

“Tá sé ceart go leor,” dúirt mé leis; “tá mé ag gabháil lóistín anseo. Féach ar m'ainm sa leabhar.”

“Maith go leor,” dúirt sé, agus d'fhéachadar go géar ar mo chara. Thug fear aithne air agus bhí a fhios maith aige nach raibh sé ina chónaí ach achar beag ón óstán.

“Agus tusa, a dhuine?” dúirt sé leis.

“Ó, mise. Tá mise ag gabháil lóistín anseo freisin.”

“Ó go deimhin. Mise i mbannaí air!” dúirt an garda.

“Ar aon chuma, mo dhaoine, oíche mhaith daoibh agus déanaigí codladh go maith,” agus ar siúl leo amach as an teach tábhairne.

Ní fada ina dhiaidh sin, tar éis dúinn cur deiridh leis an leann, go ndeachaigh mo chara abhaile. Chuaigh sé roimhe tríd an doras agus chonaic sé carr lasmuigh. Bhí na póilíní ag fanacht leis.

“Tráthnóna maith arís,” dúirt fear díobh; “cá bhfuil tú ag dul, mo dhuine?”

“Is éigean dom dul abhaile agus tabhairt liomsa ar ais mo chuid éadaí codlata,” d'fhreagair mo chara.

“Léim isteach má tá; tá sinne ag dul thar do theach,” dúirt an garda.

“Ná déan a bheith buartha fúm. Is féidir liom siúl. Ní fada é,” d'fhreagair mo chara.

“Ní trioblóid ar bith dúinn é,” dúirt sé. “Léim isteach, is é mo thoil é!”

B'éigean dó dul in éineacht leo. Nuair a shroicheadar a theach bhí a bhean ag fanacht leis, agus ise ina bean bháirsiúil freisin.

“Cén áit a bhfuil tú tusa tar éis a bheith chomh fada is an t-am scannalach seo?” dúirt sí ón fhuinneog. Ansin chonaic sí an carr agus na gardaí, agus d'fhás sí le bheith iontach feargach leis.

“A thiarcais, cad atá tú tar éis a bheith ag déanamh gurbh éigean do na gardaí tabhairt leo thú abhaile? Tar isteach, a bhithiúnaigh thú; níl mé déanta leatsa fós!”

Ní dhearna na gardaí rud ar bith eile dó. Níor fhéad siad; bhí siad róghnóthach ag gáire.